Matchfixing bij tennis

Een paar jaar geleden kwamen er dan ook behoorlijke geruchten in de wereld waaruit zou blijken dat matchfixing ook bij tennis steeds vaker voorkomt.

Matchfixing betekent letterlijk: het fiksen van een wedstrijd. Met andere woorden: de uitslag zo beïnvloeden, dat de uitslag overeenkomt met de inzet van bijvoorbeeld een weddenschap. Op 17 januari 2016 werden de eerste geruchten rondom matchfixing in het betaald tennis kenbaar. De Britse omroep BBC had sterke aanwijzingen dat zestien tennissers uit de top-50 zich zouden inlaten met deze praktijken.

Zo werkt matchfixing in tennis

Tennis is een sport die uitermate vatbaar is voor matchfixing. Dat komt doordat er maar één van de twee spelers hoeft worden omgekocht. Immers: expres minder je best doen kan er al toe leiden dat je een aantal ballen mist en daardoor de tegenstander eenvoudiger kan winnen.

De Koninklijke Nederlandse Tennis Bond (KNLTB) stelt dan ook dat het in veel gevallen om georganiseerde misdaad gaat. Het gaat niet alleen om het bezoedelen van de sport, maar ook over zware criminelen die flink verdienen aan het omkopen van spelers.

Matchfixing tennis voorkomen

De instanties geven niet altijd thuis, zegt de KNLTB tegen NRC. Zo zijn het ministerie van Sport (VWS) en het Openbaar Ministerie betrokken bij de zaken rondom onderzoek rondom matchfixing in de tenniswereld. Het probleem is namelijk dat het niet alleen om de sport gaat, maar er gedegen onderzoek nodig is.

Sinds 2013 bestaat het 'nationaal platform matchfixing'. Dit platform moet ervoor zorgen dat matchfixing in de Nederlandse tenniswereld niet voorkomt. In het platform zijn onder meer de grote sportbonden en het OM opgenomen. Het platform vergadert iedere drie maanden en monitort vermoedens van matchfixing.

De toenmalige minister van Sport, Edith Schippers, kondigde in 2016 aan meer te willen doen tegen matchfixing in de sportwereld. Maar volgens de tennisbond ontbreekt Nederlandse en Europese coördinatie. De bond heeft inmiddels een anonieme tiplijn, maar er worden amper tot geen tips doorgegeven. Bovendien moet men voorzichtig zijn met beschuldigingen rondom matchfixing: het kan behoorlijk nadelig zijn voor de betrokken spelers. Bijvoorbeeld wanneer zij op zoek zijn naar een nieuwe sponsor.

Ten slotte worden bij toernooien regelmatig gecontroleerd op handlangers die rondom de tennisbanen te vinden zijn. Bovendien controleert men of er scores en informatie rondom de training naar gokinstanties worden verzonden. Dit is wat men courtsiding noemt. In de afgelopen jaren waren er veel van deze courtsiders te vinden, die van de baan worden gestuurd. Ze waren redelijk gemakkelijk te herkennen, omdat ze met de laptop op de tribune zaten. Tegenwoordig zitten ze in het publiek met hun smartphone in hun handen, waardoor ze niet eenvoudig te herkennen zijn.

Voorbeelden matchfixing tennis

Er zijn verschillende voorbeelden rondom matchfixing in de tenniswereld. In Nederland zijn er specifiek geen gevallen van matchfixing bekend, al loopt er in een Belgische zaak wel onderzoek naar twee Nederlandse spelers. In het buitenland zijn er wel zaken bekend van spelers die zeer waarschijnlijk de wedstrijd naar hun eigen hand gezet hebben.

Matchfixing tennis in Nederland

In Nederland zijn er geen officiële gevallen van matchfixing bekend. Wel werd er eind vorig jaar onderzoek gedaan naar twee Nederlandse tennissers. Het ging om Boy Westerhof en Antal van der Duim. Gokkers bleven inzetten op een zege van Van der Duim, terwijl hij enorm achter stond.

De inzet was zelfs opgelopen tot 750.000 euro. Dat is meer dan gebruikelijk. Beide spelers hadden eerder al een andere verdachte wedstrijd op hun naam staan. De Tennis Integrity Unit deed daarna onderzoek. De tennissers werden niet opgepakt. De spelers ontkenden iedere betrokkenheid. Er zouden nog eens dertien medeverdachten betrokken zijn in het Belgische onderzoek waarin de Nederlandse spelers betrokken waren. Het ging om Belgische Armeniërs. Sommigen van hen werden ook verdacht van corruptie, witwassen en valsheid in geschrifte.

Matchfixing tennis in het buitenland

Een voorbeeld van matchfixing bij tennis in het buitenland is bijvoorbeeld de zaak-Oliver Anderson. De speler stond zeventiende en was een grote Australische belofte. Maar midden tijdens de geruchten over matchfixing, won hij opeens het juniorentoernooi van de Australian Open. Het heeft negen maanden geduurd totdat er onderzoek naar zijn overwinning werd ingesteld. Anderson zou in de eerste ronde van het toernooi expres een set hebben verloren van Harrison Lombe. Hij moest zichzelf in 2017 voor de rechter verantwoorden.